.jpg)
Een eerlijke spiegel voorhouden, inzichten geven en ondersteunen bij persoonlijke vraagstukken. Dat is wat ik doe in de systemische coaching.
Werkvormen kunnen zijn:
Ik maak gebruik van representanten, vloerankers, systemische poppetjes, muziek en quotes.
Een opstelling is een ruimtelijke verbeelding van een systeem. Het kan een opstelling zijn van een familiesysteem, maar ook van een organisatie of bijvoorbeeld een klas.
Het doel van de opstelling is om een vraag te onderzoeken. Als systemisch begeleider doorvoel ik met de vraagsteller welke elementen daarvoor moeten worden opgesteld. Voor een opstelling hoef je niet perse fysieke mensen op te stellen. Je kunt ook samen met een begeleider en een aantal hulpstukken een opstelling realiseren.
Omdat wij allemaal verbonden zijn aan ons familiesysteem, ligt de oorsprong van veel van onze vragen in het familiesysteem. Een familieopstelling gaat niet alleen over personen in het systeem, maar meer over de manier waarop onze families met de geschiedenis omgegaan zijn en hoe ze pijnlijke situaties overleefd hebben. De manier van overleven van de generaties voor ons, zijn vaak de bron van patronen en dynamieken die in het hier en nu niet meer wenselijk en helpend zijn.
Een organisatieopstelling laat zien welke dynamieken in een organisatiesysteem of een team spelen en maakt zichtbaar welke elementen en rollen daarop van invloed zijn.
Hoe jij de buitenwereld ervaart zegt veel over hoe je binnenwereld eruit ziet. En je binnenwereld wordt voor een groot deel bepaalt door de verhalen die je meedraagt uit je jeugd en die je van je (voor) ouders meedraagt en onbewust uitleeft.
Bij systemisch werken wordt gekeken naar de systemen waarin iemand zich bevindt. Bijvoorbeeld het familiesysteem, je gezin, de school, de organisatie of andere subsystemen waar je onderdeel van bent. Hierbij wordt gekeken naar het grotere geheel in plaats van een specifiek onderdeel. Wanneer we gaan werken met systeem dynamieken betekent dit dat we jouw systeem, en hoe deze gevormd is, gaan onderzoeken. Hierbij wordt uitgezoomd en is er minder aandacht voor persoonlijk functioneren/handelen, maar wordt er juist gekeken naar het gehele systeem waarin je je bevindt.
Hierbij is het belangrijk om oordeelloos te zijn en op een fenomenologische manier te kijken naar wat zich openbaart in het familiesysteem (of andere systemen). Door naar het totaalplaatje te kijken, en dus uit te zoomen, kan de weg worden vrijgemaakt voor verandering. Op deze manier kunnen de niet dienende patronen worden blootgelegd.
Het systeem is 'gezond' als alle basisprincipes met elkaar in balans zijn. Als één van de drie basisprincipes niet meer in balans is, dan ontstaan er bepaalde dynamieken. De dynamieken zorgen voor een nieuw evenwicht binnen het systeem. Een dynamiek is bijvoorbeeld als je een 'last' draagt van een ander. Denk aan een geheim dat je niet kunt delen, of als je iemand binnen het systeem volgt die is buitengesloten (wiens plek in het systeem niet wordt erkend). Het gaat erom dat je de rollen weer herstelt en je eigen plek weer inneemt. Mensen die niet op de juiste plek staan kunnen bijvoorbeeld te maken krijgen met:
Als je jouw plek in het familiesysteem herstelt, zullen dat soort patronen zich ook gaan oplossen.
Systemisch denken maakt duidelijk waarom mensen zich op een bepaalde manier voelen of gedragen. Soms voel je emoties waarvan je niet precies weet waar ze vandaan komen. In dit geval zou het verstandig kunnen zijn om de plek in een systeem te onderzoeken en te kijken waar de belemmeringen vandaan kunnen komen. Een belemmering kan er namelijk voor zorgen dat je niet verder kunt ontwikkelen of groeien. Dat je steeds het gevoel hebt waarom het niet lukt of waarom het jou steeds overkomt?
Systemisch werken is vooral ervaren: als je het proces ervaart, begrijp je vanzelf meer over wat er precies met dit (toch wat abstracte) concept wordt bedoeld. Dat leidt ertoe dat je meer grip krijgt op je eigen situatie, je plek in de wereld en op de wereld om je heen.